Genevieve Murphy: Something In This Universe

Een perfecte puinzooi

uit: Theaterkrant, 23 mei 2018, Caroline Verduijn ★★★★

"Hoe netjes en nauwkeurig moet je zijn om perfectie te bereiken? En wat is perfectie eigenlijk? Waar ligt de grens tussen perfectie en gekte? In Something in this Universe stelt Murphy vragen over uit de band springen, binnen de lijnen kleuren en de grens daartussen. Ze laat je stoutste kinderdromen uitkomen en je tegelijkertijd ineenkrimpen van frustratie."

"Met de fysieke reactie die haar acties oproepen betrekt ze haar publiek in haar gevoelsleven. Je zou haar gefrustreerd willen toeroepen: ‘het is al schoon’. Maar stiekem is het toch ook een droom om een keer de karamel over je tafel uit te smeren, en toe te kijken hoe het richting tafelranden druipt, tot het met een plofje op de grond belandt."

"Haar handelingen geven op twee manieren voldoening: enerzijds de theezakjes die ze tot op de centimeter afgemeten naast elkaar hangt en de maizenapakken die symmetrisch staan opgesteld. Anderzijds de voldoening wanneer het tegenovergestelde gebeurt: het keukenkastje ertussenin, waaruit verkruimelde biscuits op Genevieves hoofd vallen.:

"Die emotie vormt de kracht van Murphy’s performance. Het lijken twee tegengestelde krachten die bij elkaar komen, maar Murphy toont hoe beide dwangmatig of juist extreem bevrijdend kunnen zijn. Tussen waanzin en controle zit maar een klein verschil, een grens die je zo overschrijdt."

"Natuurlijk schuilt in de performance een zekere tragiek van iemand die het leven eigenlijk nauwelijks aankan. Maar die tragiek lijkt Murphy, hier, nu, in haar keuken, vooral te willen vieren, ongeacht wat de implicaties daarvan op een mensenleven ook zijn. Want wat is het een heerlijk gevoel van katharsis wanneer de popcorn uit de pan popt, de wasmachine vol borden overstroomt, de discokoelkast opengaat en de gootsteen net niet overstroomt."

"De dooddoener van dit stukje zou zijn: gelukkig hoef ik het niet op te ruimen. Na Murphy’s dwangneurotische optreden zou je bijna naast haar op je knieën willen vallen om de voldoening van het schrobben van de vloer te voelen. Zo invoelend was haar performance."

Volledige recensie op Theaterkrant.nl