Lost Is My Quiet Forever

Tornen aan de oprechtheid van de emotie in overdadige dans ****

uit: Volkskrant 22/9/2008

Overdaad, dat was de weg. Met grootse gebaren, extreme klanken en weelderige aankleding moest het toch lukken om de emoties naar de keel te laten vliegen....

Na in een prettig alles en niets getrokken te zijn door een countertenor die in het aardedonker stelt dat ‘one charming night, gives more delight than a hundred lucky days’, is het tijd voor wat reuring in de tent. Alsof je opeens in het felle zonlicht kijkt, trekken drie mannen en twee vrouwen in huppeldraf voorbij. Even nog lijken ze met hun witte kniekousen, zwarte lakschoenen en kanten kraagjes op een stoet lakeien, maar al snel schuiven beelden van Amerikaanse cheerleaders en Braziliaans carnaval hier overheen. Uitzinnig is hun poging ons op te zwepen. Ridicuul ook, met die bloementuiltjes in hun haar.

Dit tornen aan de oprechtheid van de emotie loopt als een rode draad door de voorstelling. De sculpturale tableaux die de dansers samen vormen, zijn fantastisch; je ziet de kunstwerken van geroofde maagden en in doodsnood verkerende heiligen tot leven komen. Maar ze ontnuchteren ook doordat het fysieke geworstel om zo’n tableaux te vormen openlijk wordt getoond. Ook wanneer de hartekreten worden doorgetrokken naar het nu, is de parodie nooit ver weg. Via schuddende en brullende rocksterren belanden we bij een moderne danser die zijn ziel en zaligheid blootlegt door neurotisch met zijn lichaam te kronkelen, zijn broek uit te trekken en in een microfoon te klagen over de wereld waarin we leven. En ook de pornoster geeft een raak staaltje geëxalteerde emotie weg.

© Mirjam van der Linden

Lees meer